Op maandag 4 mei zijn we thuis gekomen uit het ziekenhuis. Ik heb weinig eetlust en ben erg misselijk. We hebben nog een afspraak met Leny, een prachtvrouw die mij ongelooflijk goed helpt met mijn haren. Deze worden dunner en dunner, dus hebben we een mooi haarstukje.

Zondag 10 mei, moederdag. Zeker weer een dubbele emotionele dag, maar het was heel fijn om samen te zijn. En ik heb genoten. Helaas kreeg ik ’s avonds weer 39 graden koorts. Ahhhhh neee hè! En ja, ik moest weer naar het ziekenhuis komen. Allerlei onderzoeken, CT-scan, bloedkweken, enz. Heel m’n buik is ook weer helemaal opgezet en staat strak van het vocht (kwaadaardige cellen) en op woensdag zetten ze hier een drain in voor 24 uur. Er is uiteindelijk 6,5 liter vocht afgenomen. Niet normaal. Het gaf me verlichting en ik was minder benauwd. Maar je weet ook dat dit terug gaat komen.. Op de CT-scan zagen ze iets wat echt op corona lijkt, dus moesten we op een geïsoleerde kamer en iedereen in zo’n heel apenpak. Er zijn twee kweken uit mijn mond genomen en deze waren beide negatief. Toch waren ze er 100% van overtuigd dat ik het had, dus moest ik nog een bronchoscopie. Een heel vervelend onderzoek. Dit wilde ze eerst op dezelfde dag plannen als dat ze het vocht deden afnemen, maar dat kan ik echt niet aan. Het is allemaal al zo veel. Dus dit gebeurde een dag later. Uiteindelijk blijkt dat het gelukkig geen corona maar een longontsteking. Hier heb ik nu twee à drie weken antibiotica voor.

Dinsdag 19 mei, m’n buik is weer zo dik van het vocht dat ze het weer gaan afnemen. Pffff, wat een ellende. Weer die prikken en pijn. En weer wordt er 7 liter afgenomen. Jeetje, zo veel! Ik ben er eigenlijk helemaal klaar mee. Het vocht dat blijft terugkeren, weer een longontsteking erbij, weer zolang in het ziekenhuis liggen. Waarvoor doe ik het nog? Ik ben heel veel aan het piekeren. Wil ik dit nog wel? Ik word toch niet meer beter, dus waarom al deze ellende nog? Ik ben al vijf jaar aan het vechten, ik kan niet meer….

In verband met het coronavirus mag er nu ook maar één bezoeker per 24 uur bij je komen. Toen papa er was hebben we eigenlijk heel lang een goed gesprek gehad en kwamen al mijn emoties eruit. Misschien loop ik hier al langer mee en wilde ik het voor jullie nog doen, omdat ik jullie geen verdriet wil doen. Maar ik moet echt naar mezelf kijken en ik kan niet meer. Eigenlijk zou ik nog een nachtje in het ziekenhuis blijven, maar ’s avonds ben ik er echt helemaal klaar mee en kan ik alleen nog maar huilen en huilen. Dus bel ik Stefan rond tien uur ’s avonds of hij mij komt halen, want ik wil echt naar huis en verder niks meer!

Het komt misschien allemaal een beetje onverwachts omdat ik nog zo graag wilde vechten. Ik WIL het ook echt, maar het gaat niet meer. Steeds komt er wel weer iets bij en het is alleen maar om te rekken.

Ik ben nu lekker thuis in m’n eigen omgeving. Ik kan zelf nog wat dingetjes regelen en uitzoeken en vind dan hopelijk m’n rust. Dit is nu dus ook mijn laatste column. Bedankt allemaal voor het lezen en alle lieve reacties altijd. Ik blijf altijd van jullie houden!

LOVE NEVER ENDS!

Liefs,
Nikita

 

Bron foto: privécollectie Nikita

< Vorige column Nikita